روزگاریســـــــت  کــه  در میکـــــــده  درکــار میم    

                         
   چه کنـــــــم مستــم و  اینگــــــــونه گــرفتار میم

من  اگـــــــر  باده  بنوشم  گنهـی  نیست  مــرا       
                           
  دگـــــــران مست مــی و مـن همه هشیار میم

می بجوشیــــــد ز خورشید و من از درد فـــراق     
                          
    نکته اینجاست که من یکســــــره غمخوار میم

روزه داری مــــن از شام بـه صبح است درست      
                         
     کــه  به  آواز  مــــوذّن ســـر  افـــــــــــــطار میم

می بگوید سخــن  از مستی  و من شعر گران     
                           
    زین سبـــب این هـــمه مشتاق به گفتار میم

شعــر مستانه ی من گـوش کن و مست بشو     
                         
     کـــــــه  بدین  کار  زمانــیست  که همکار میم!

باکی از محتسبم نیست به عشق رخ دوست    
                       
       کــــــه شب و صبـــح به آواز در اقـــــــــــرار میم 

جای عقـــــــل و دل مـن پر شده از باده ی ناب    
                          
     ساقیـــان کـــوزه بیــارید کـــــــــه سرشار میم

صوفیـــــــــا یادی از آن اهــل دلی دار که گفت    
                            
   می هــــــمه یــار من  و مـــن همه دلدار میم